Zastrzyki nie takie straszne

Z pierwszym ukłuciem dziecko spotyka się tuż po urodzeniu. Już wtedy poddawane jest obowiązkowym szczepieniom, które chronią je przed groźnymi chorobami. W tym okresie maluch jeszcze nie kojarzy, skąd przychodzi ból, nie zna jego przyczyny. Płacze, bo zastrzyk boli. Z wiekiem dziecko zaczyna rozumied, że igła i strzykawka w ręce pielęgniarki oznaczają dla niego przykre doznania, więc protest i łzy budzi już sam ich widok. Każda wyprawa na szczepienie albo pobranie krwi to ogromny stres nie tylko dla dziecka, ale i dla jego rodziców.

Zastrzyki kojarzą się nam z czymś nieprzyjemnym, ponieważ każdy z nas zapamiętuje ból, który im towarzyszy. Wkłucia igły boi się niejeden dorosły, a w przypadku dzieci przykre doznania i wynikający z nich strach są większe. Mogą one prowadzić do utrwalenia się reakcji lękowej, która może przejawiać się dużą niechęcią do jakichkolwiek, nawet bezbolesnych zabiegów medycznych lub pielęgnacyjnych. Dziecko może zacząć przejawiać strach także w neutralnych sytuacjach związanych z ingerencją w ciało, takimi jak np. obcinanie paznokci. Pamiętajmy, że dzieci odczuwają ból intensywniej niż dorośli oraz mają mniej umiejętności radzenia sobie z nim. Dzieci do około 7. roku życia nie rozumieją zasadności przeprowadzenia przykrego zabiegu i mogą postrzegać go jako niezasłużoną karę. Po pierwszych negatywnych doświadczeniach z wkłuciem igły boją się kolejnych zabiegów, których – paradoksalnie – w wieku dziecięcym jest bardzo dużo, chodby z uwagi na kalendarz obowiązkowych szczepień – mówi psycholog Tomasz Srebnicki, pracownik Kliniki Psychiatrii Wieku Rozwojowego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz dyrektor dydaktyczny Centrum Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Centrum CBT.
Wkłucie igły boli, a obecnośd obcych osób i widok innych płaczących dzieci dodatkowo zwiększa stres. Dziecko jest rozbierane, znajduje się w nieznanym mu otoczeniu - już samą wizytę w gabinecie lekarskim kojarzy z bólem. Dzieci nie powinny odczuwać niepotrzebnego bólu, a każda doświadczona pielęgniarka powinna wskazać rodzicowi kilka prostych sposobów, jak uspokoić dziecko i złagodzić przykre dla obu stron doświadczenia.